Onze alles behalve florissante financiële positie heeft er toe geleid dat ik al een hele tijd naarstig op zoek naar werk ben. Sinds Natasha met zwangerschapsverlof is komt er dus helemaal niets meer binnen, terwijl een pak pampers best een pittige uitgave post is.
Aanvankelijk viel ik van de ene teleurstelling tot de andere afwijzing. Vaak nog buiten mijn schuld ook, zo was ik als leraar engels aangenomen en werd een week later het gebouw op last van de belastingsdienst gesloten.
En dan plots, zoals het alleen in het echte leven kan, ben ik op mijn verjaardag aangenomen door een Russisch bedrijf. Na een paar dagen ben ik al helemaal gewend, het lijkt wel of ik er nooit uit ben geweest.
De afgelopen twee jaren als huisman had ik het trouwens prima naar mijn zin. Als je van de ene op de andere dag van je vaderland, je werk, je pak en je inkomsten bent verlost krijg je wel een andere kijk op de wereld. Soms was het moeilijk, maar na een tijdje krijg je er vrede mee. Je vrouw gaat naar haar werk, jij doet inkopen en brengt het kind naar school. Op het schoolplein babbel je wat met andere verzorgers, op een gegeven moment weet je wat je waar moet kopen. De tijd lijkt een beetje afgeremd te zijn, dat vond ik overigens best prettig, want de zeven jaren die ik op kantoor heb gesleten waren zo voorbij.
Precies een week lang heeft mij het genoegen gesmaakt dat er een bord eten voor me klaar stond als ik 's avonds thuis kwam. Het schooljaar is inmiddels afgelopen en vanmiddag zijn Natasha, Kolja en Vera naar de datsja vertrokken. Als ik het slot van de deur opendraai mis ik iets, er is helemaal geen herrie in huis. Het gaat allemaal wel erg snel, ik ben deze zomer alleen nog maar weekendvader.