Ik heb er nooit om gevraagd, maar alles verandert vanzelf. Opnieuw werk ik op een andere plek, eerst zat ik in het afgelegen historische houten theatergebouw gelegen op het prachtige en uitgestorven Kameni eiland. Daarna zat ik in het vervallen gebouw aan de Barmaleva midden in de drukke stadswijk Petrogradski en nu ben ik in een achteraf straatje vlak in de buurt van het Finlandstation terechtgekomen. De stationsbuurt ligt er een beetje treurig bij, er is wel een pleintje met wat winkels, kioskjes, snackbarretjes en eethuisjes, maar het mist de Parijse sfeer van Petrogradskaja.
Onze nieuwe werkplek ligt op vijf minuten lopen van het station. We hebben een kamer in een voormalig fabriekspand dat onlangs tot een modern kantorencomplex is omgebouwd. Vanochtend werd ik door de beveiligingsbeambten van het terrein onderschept, ik heb nog geen pasje. Ik wilde mijn paspoort al te voorschijn halen, maar dat hoefde niet, volgende keer een pasfoto overleggen is wel voldoende.
Ik zit nu eindelijk in een ruimte die de naam kantoor mag dragen, het ruikt er naar latex en prefab ramen. De renovatie is nog niet helemaal af, op de gang worden er nog allerlei werkzaamheden uitgevoerd, tevens is er nog geen telefoon - internet aansluiting. Daarnaast, maar dat ligt aan onszelf, zijn er nog geen meubelen en aldus leven we tussen de niet uitgepakte dozen, plastic tassen en een loodzware gedemonteerde boekenkast, die we wel hebben meeverhuisd, maar bij nader inzien toch maar niet gebruiken. Op de enige tafel die we uit Barmaleva hebben, staan nu drie computers. Er schijnt een felle zon door de nog niet beluxaflexte ramen, ik luister naar 'Big sleep' van de Simple minds, en probeer wakker te blijven.