Toerist in eigen land (3)

De snelweg naar Koudum

In Rusland zie je veel gebruikte auto's uit ons land. De nieuwe eigenaar neemt meestal niet de moeite om de wagen over te schilderen, aldus kom ik geregeld schildersbedrijf Simon en Piet Hypotheken tegen. Na een tijdlang alle teksten gelezen te hebben dreig ik gek te worden. Ik dwing mezelf tegen mezelf te zeggen: hou op we zijn in Nederland.

Wat blijft er van Nederland hangen als je zo lang in den vreemde bent? In elk geval niet het voornaamste besef ik na een tiental kilometers snelweg. Het gaat om dijken, schapen in de polder, nieuwe windmolens en heel veel wegwijzers en mededelingen langs de autobaan. Als je al die informatie op wilt nemen kan je beter gaan lopen. Ik verslik me en geraak in een uitzichtloze hoestbui. De buurman van mijn vader biedt me een fishermen's friend aan, ik vermoed dat ik op het punt sta tot de kern van het bestaan door te dringen.

We naderen Friesland, als kind ben ik vaak in de provincie geweest: de Veenhoop, Sneek, Bolsward, Akkrum, Terschelling, maar nooit in Koudum. Een rotonde, een jachthaven, een woonboerderij, zomershuisjes, het is hier 's zomers vast heel erg druk. Mijn oma's oorsprong ligt in Heerenveen, mijn opa komt uit Gorredijk. Op jeugdige leeftijd maakten ze de sprong naar het rijke westen. Eigenlijk verandert er nooit iets. Oma is later weer naar haar geboortestreek teruggekeerd. Een keer heb ik haar in de verzorgingsflat Heerenhage in Heerenveen opgezocht. Ze kwam uit een socialistisch nest en had het nog over de onbetrouwbare Roomsen. Toen ik trek kreeg maakte ze en uitsmijter kaas voor me, een echte, zonder groenten of andere overbodige versiering.