De eerste natte sneeuwbui

Vera zit aan tafel te slapen, Kolja kijkt niet al te helder voor zich uit en ik probeer niets om te stoten. Geen van ons drieën is deze maandagochtend in vorm, gisterenavond zijn we laat thuisgekomen. Sasja vierde zondag zijn negenentwintigste verjaardag. Zaterdag waren zijn moeder en enkele vrienden al bij hem op bezoek geweest, wij waren in verband met ruimtegebrek een dag later uitgenodigd. Met zijn negenen was hun woonkamer in de komunalka afgeladen. Gelukkig krijgen Sasja en Masja volgende maand de sleutel van hun nieuwe 4 kamerappartement. Als je nooit in een gemeenschappelijke woning bent geweest, is het moeilijk voor te stellen hoe mensen er (samen)leven. Sasja, Masja en hun drie kinderen hadden aanvankelijk een kamer van pakweg 3,5 bij 7 meter tot hun beschikking. Sinds een jaar hebben ze een extra kamer aan de overkant van de gang gehuurd, zodat hun leefmeters ongeveer verdubbeld zijn. Eén vertrek gebruiken ze om te slapen de ander om eten, te spelen en te studeren. De etage telt 13 kamers, het merendeel wordt door 2 of meer personen bewoond. In de gigantische keuken heeft iedereen een eigen fornuis. Voorts is er een flinke wasruimte met 7 wasbakken, ik heb nooit zoveel tandenborstels en handdoeken bijeen gezien. In het toilet staan 2 wasmachines en er zijn twee wc’s zonder bril. Er hangen er een stuk of 6 aan de muur, ieder gezin heeft haar eigen zitje.

Meestal krijg ik Vera gaandeweg het ontbijt wel op gang. Ik vertel haar over Bosja die honger heeft, de mussen die elke dag op het balkon komen om brood te pikken. Indien niets lukt tel ik tot vijf, als zij dan nog geen aanstalten maakt breng ik haar direct naar de kleuterschool. Dit dreigement heb ik overigens nog nooit uitgevoerd, omdat Vera dan altijd aan haar ontbijt begint. Vandaag is alles anders. Vera eet haar bordje weliswaar leeg, maar gaat vervolgens dwars op haar bed liggen en weigert zich aan te kleden. Na enige tijd begint ze hartverscheurend te huilen. Ze heeft twee eisen: ze wil slapen en ze wil dat mama komt. Aangezien ik weet dat ik deze strijd slechts kan verliezen besluit ik haar tegemoet te komen en wek Natasha. Vijf minuten later is Vera gereed om te vertrekken. Hoe krijgt Natasha dat toch voor elkaar?

Buiten waait er een snijdende wind, de eerste vlokken natte sneeuw dalen neer. Het is eigenlijk uitgestelde regen, na enige tijd verschijnen er natte plekken op mijn jas. Ik snuif per ongeluk een vlokje naar binnen, het lijkt wel of mijn neusholte in brand staat. Vera kijkt me bestraffend aan, ze had me tijdens het ontbijt nog wel gezegd dat de winter vandaag zou beginnen.