Verzet

Ik zat in de derde klas van de middelbare school toen mijn vader plotseling aankondigde dat we een weekje in de buurt van Grenoble zouden gaan skiën. Het leek me, hoewel ik nooit eerder op de lange latten had gestaan, een geweldig plan. Helaas schoot me te binnen dat mijn pa, zoals altijd, zonder enige ruggespraak, alles beslist had. Opgejut door Vara’s Popdonder plus (1) nam ik me voor om dwars te gaan liggen. De volgende ochtend - de andere familieleden hadden allang plaatsgenomen hadden in de Renault - hield ik me verscholen in de slaapkamer. De steeds dwingendere klinkende de aanmoedigingen van mijn vader, ‘Mijnheer Reinier we gaan hoor, Reinierrrrr kom hierrrrr!’, negerend. Na enige tijd gaf het gezinshoofd de moed op en stormde naar boven. Ik had inmiddels spijt gekregen van mijn te ver doorgevoerde onafhankelijkheidsstrijd, maar mijn trots weerhield me om op te geven. Met bevende stem deelde ik mede dat ik niet meeging, omdat ik op geen inspraak had gehad. Heel dapper maar vooral oliedom. De zeer krachtige bewoordingen waarvan van mijn vader zich bediende zal ik niet herhalen, maar ze misten hun uitwerking allerminst. In dolle paniek holde ik naar beneden en vluchtte zonder schoenen de auto in. Pas tijdens de eerste pitsstop durfde ik mijn mond te openen. Smalend haalde mijn vader zijn foeilelijke rode moonboots uit de achterbak te voorschijn. ‘Trek die maar aan en houd je waffel verder dicht’. Verslagen slenterde ik naar het toilet, zeker wetend dat iedereen op het benzinestation zich aan mijn idiote schoeisel vergaapte.

Enkele dagen geleden belde Kolja me op. Het bleef een tijdje stil aan de andere kant van de lijn, na enige tijd informeerde ik of alles met hem in orde was. Hij antwoordde bevestigend en wederom zweeg hij. Na een poosje vroeg ik maar waarom hij me belde. ‘Dat weet ik niet’, sprak hij geïrriteerd, ‘ik heb geloof ik een verkeerd knopje ingedrukt.’ Vervolgens hing de vlegel zonder iets te zeggen op. Was mijn verzet nog ingegeven door politieke, weliswaar enigszins modieuze, gronden, het zijne is gewoon tegen mij bedacht ik somber.

Na een paar minuten rinkelde mijn mobieltje weer. Ik probeerde niet al te triomfantelijk te klinken toen ik opnam om zijn excuses in ontvangst te nemen. ‘Ik weet het weer’, zei Kolja, ’kan je Djevinosto minoet (2) voor me kopen? Nou, dag hoor.’

(1) Popdonder plus was in de jaren zeventig een bekend radioprogramma voor jongeren. Het werd door Koos Zwart gepresenteerd. De muziek was een beetje ondergeschikt, er werden voornamelijk linkse en antiburgerlijke opvattingen tijdens de uitzendingen uitgedragen.

(2) 90 minuten een voetbaltijdschrift