Mammoet

Viritsa, zondagochtend 4 december. Het vriest, geen verlegen nachtvorst die bij het aanbreken van de dag verdwijnt, het is nu werkelijk overdag onder nul. Daarbij sneeuwt het lichtjes. Het Hollandse herfstweer - de heftige wind, de regen, de plassen en de plakkerige modder – behoren tot het verleden. Al dacht ik dat twee weken geleden ook al, toen ik na mijn Engelse les door een sneeuwstorm naar huis liep.

Afgelopen donderdag heeft Vera’s klas het zoölogisch museum in het centrum van Sint Petersburg bezocht. Het is gebruikelijk dat er een paar ouders meegaan tijdens zo’n excursie, wellicht om de taak van de juf wat te verlichten of om de bus vol te maken. Zo ben ik indertijd een keer met Kolja’s klas naar het planetarium geweest. Eerlijk gezegd had ik weinig zin om mee te gaan met Vera’s schoolreisje, totdat ik hoorde dat de bestemming het zoölogisch museum was. Al jaren wil ik deze plek bezoeken, omdat er des werelds meest complete wolharige mammoet is te zien.

De avond voorafgaande aan het museumbezoek heb ik mijn fototoestel klaargelegd. Het komt maar zelden voor dat ik er aan denk om het apparaat mee te nemen. Hetgeen leidt tot een uitgebreid fotoverslag. Vera op straat, kinderen bij de school, bij de bus, in de bus, uit de bus, bij de souvenirwinkel, de garderobe. Dat is nou juist de reden waarom ik meestal geen camera meeneem, bedenk ik wanneer ik kiekje nummer dertig maak. Het zou me niets verbazen als er in de museumzaal niet gefotografeerd mag worden, In Rusland gelden immers allerlei vreemde verboden.

Als laatste stap ik de bus in en neem een rij achter Vera plaats, Een ongelukkig keuze, want mijn buurvrouw bij het raam blijkt de meest chagrijnige moeder aller tijden zijn. Werkelijk een onvoorstelbare booswicht, de gehele rit voel ik me ongemakkelijk. De enige opsteker is dat ze het als een persoonlijke belediging opvat dat ik naast haar plaats heb durven nemen. Gelukkig zit er aan de andere kant van het gangpad een vriendelijke grootmoeder met wie ik een gesprekje kan voeren.

Drie kwartier later bereiken we het museum. Nadat we onze jassen hebben opgehangen, souvenirs hebben gekocht, de wc hebben bezocht en de kinderen zich in rijen van twee hebben opgesteld - verbazingwekkend hoeveel tijd dat in beslag neemt - komt de gids ons ophalen. Tot mijn blijdschap mag er gefotografeerd worden, ongeduldig loop ik mee met de groep langs de opgezette vogels, wolven, zwijnen en dan eindelijk ontwaar ik het pronkstuk van de gemeentelijke instelling. De wolharige mammoet baby, het dier is inderdaad bijzonder goed geconserveerd.

Na afloop reizen we weer met de bus terug, bij hotel Park Inn stappen we uit. De juf maant iedereen zijn spullen en afval mee te nemen. Nadat de kinderen het vervoermiddel hebben verlaten, begint de grondige inspectie die welhaast tot een desastreus resultaat moet leiden. Maar liefst tien kinderen worden teruggestuurd om snoeppapiertjes op te rapen, eentje heeft zelfs een lege fles lagen slingeren. De vileine moeder durft zelfs Vera van milieuvervuiling te beschuldigen. Mijn dochter heeft me echter voor het uitstappen haar propjes overhandigt kan ik getuigen en voel dat mijn aanwezigheid tijdens deze excursie geheel en al gerechtvaardigd is.