Andy heeft gebeld en ons uitgenodigd. Natasha heeft hem tien jaar geleden, voordat ze naar Nederland vertrok voor het laatst gesproken. Andy is schilder en woont met z'n moeder in een tweekamer appartement in het hartje van de stad. Hij heeft samen met zijn moeder de slaapkamer als expositieruimte ingericht. Ik stel me voor dat er zes doeken hangen, niettemin lijkt het me leuk om te gaan kijken.
Op zaterdagavond gaan Natasha, Kolja en ik op bezoek. We reizen met de bus naar het metrostation, stappen op de metro naar het centrum en stappen uit bij Gostinisa Dvor, zeg maar de Russische Bijenkorf. We lopen via de kleine Sadovaja naar Fontanka, tegenover het circus gaan we een drankwinkel binnen. Daar kopen we cola, kauwgom, chocola en op verzoek van Andy joodse vodka a 58 roebel (1,7 euro). Ik schaf ook een paar biertjes aan, de effecten van vodka zijn mij maar al te bekend (zie cursus vodka drinken in twee delen). Vervolgens steken we de brug over de Fontanka over en komen in de Bjelinskovostraat, daar betreden een onverlichte binnenplaats. Echt een plek om beroofd te worden. Vrij snel hebben we de juiste ingang gevonden. Gelukkig herinnert Natasha zich de code van het deurslot nog (veel huizen hebben een deurslot met code, als iemand bij je op bezoek komt is het gebruikelijk om hem of haar de code te geven). We bellen aan bij nummer 17. Andy en zijn achttien jaar oude zoon Pavel verwelkomen ons. Andy woont samen met z'n moeder in een mooi gerenoveerd tweekamer appartement. Pavel is op bezoek, hij woont bij zijn andere oma.
We maken het ons gemakkelijk in de keuken. Ik trek een biertje open, de fles vodka blijft zoals afgesproken in de rugzak verstopt. Andy's moeder vindt het namelijk niet prettig als hij drinkt. Andy haalt een fotoalbum met zijn werken te voorschijn. Hij maakt prachtige miniatuur schilderijen van circa 10 bij 25 centimeter. Bij elke foto vertelt hij met veel gevoel voor humor een anekdote of draagt hij een gedicht voor. Ook vindt hij het heerlijk om over zijn Grieks-Joods-Russische afkomst te praten.
Hierna verplaatsen wij ons (met inbegrip van de vodka) naar het slaapvertrek. De slaapkamer is 2 bij 4 meter en tot de nok aan toe gevuld met meubels. Een leunstoel en een piano aan de ene lange zijde, een slaapbank en een werktafel aan de andere, verder staan er nog twee boekenkasten, waardoor er alleen in het midden van de kamer een klein looppaadje overblijft. De muren hangen vol met zijn werken, ik denk dat er wel meer dan honderd zijn.
Tot diep in de nacht praatten Natasha en Andy, die inmiddels overgegaan is tot openlijk consumeren van de vodka, in de keuken over vroeger. Kolja en ik liggen op Andy's slaapbank en kijken naar de miniaturen. Wat mij betreft de leukste expositie ooit. Samen gaan we nog een keertje naar de avondwinkel om chips halen. Tegen tweeën nemen we een taxi naar huis.
Andy (1965, Leningrad, Sovjet Unie) heeft een Grieks-Joodse moeder en een Russische vader. Zijn geboortehuis is aan de Moika gelegen, één van de drie belangrijkste kanalen van Petersburg, de ander twee zijn Fontaka en kanal Gribajedava. In 1920 tijdens de NEP, toen privé-bezit tijdelijk toegestaan was, kocht Andy's familie een etage en huurde een halve etage, tegenwoordig huist hier het Consulaat van Frankrijk. Andy woonde er tot hij volwassen werd, samen met zijn overgrootmoeder, grootmoeder, 2 zussen van zijn grootmoeder en hun echtgenoten, zijn moeder en twee tantes. Toen Andy nog heel jong was gingen zijn ouders uit elkaar. Halverwege de jaren negentig overkomt hem een zwaar ongeluk, waardoor hij onder meer twee jaar lang met geheugenverlies heeft te kampen.
Andy heeft een miniatuurschilderij van zijn geboortehuis gemaakt (zie foto met het groene gebouw aan de Moika). Op aanraden van zijn onderwijzer meldt Andy zich als vijfjarige aan Kunstschool voor kinderen. Na een conflict met een leraar over het perspectief van een replica van Van Gogh vertrekt hij. Na de middelbare school zit hij nog een blauwe maandag op de kunstacademie, daarna studeert hij een aantal jaren voor traumatologist en werkt hij in een ziekenhuis. In 1991 houdt hij zijn eerste tentoonstelling in Puskinskaya. Hij heeft circa 100 werken verkocht, voornamelijk aan Fransen en Duitsers. In 2003 richt hij, samen met zijn moeder, zijn slaap- en werkvertrek in als expositieruimte met meer dan honderd miniaturen (slechts een kleine greep uit zijn oeuvre).