Ik heb het 2 weken uit te weten te stellen, maar nu is het toch tijd voor een bezoekje aan de tandarts. Ik heb een zwelling bij mijn achterste kies. Aanvankelijk was het met theezakjes nog wel te verhelpen, maar het komt steeds weer terug. Het begint van tijd tot tijd ook al aardig zeer te doen. Uiteindelijk krijg ik Natasha zover om een tandarts te bezoeken, want ik ga voor geen goud alleen. Vorige winter heeft ze me bij een buurtkapper aan me lot overgelaten, met een coupe Tjoerma (gevangenis) als resultaat. Natasha zei in een poging me te op te beuren dat het me best wel aardig stond. Wekenlang heb ik geweigerd om mijn hoofddeksel in openbare gelegenheden af te nemen.
Hoewel je gewoon cash moet betalen bij de tandarts, moet je niet denken dat je zo even naar binnen wipt. Bij de balie wacht een uit de sovjet unie stammende tante je op met allerlei inschrijfformulieren. Hierop moet je niet alleen je persoonlijke data in vullen, maar ook alvast aan geven wat je mankeert en direct schokken. Dat lijkt me lastig, maar een menukaart op balie biedt uitsluitsel.
Op pagina één vind je de hors d’oeuvres:
Op pagina twee de hoofdgerechten:
Op pagina 3 de toetjes:
Op de laatste pagina's door het huis aanbevolen ingrepen zoals bruggen en kronen.
Ik voel ineens helemaal geen pijn meer.
De baliedame komt er uiteraard achter dat ik geen autochtoon ben, buitenlanders worden alleen in de dollarkliniek op de Moskovski chausee geholpen stelt zij. Trouwens ik moet eerst maar een niet-aids certificaat overleggen. Woest snauw ik haar toe dat, als je kiespijn hebt, je nationaliteit er niet bepaald toe doet. Hetgeen tot enige hilariteit onder de andere wachtenden leidt. Natasha geeft me een zacht duwtje en zegt dat ik me maar beter met, de zich stierlijk vervelende, Kolja kan bezighouden. Dan pas zie ik, tot mijn niet geringe vreugde, dat de dame een flink opgezwollen blauw oog heeft. Natasha regelt de zaak verder en uiteindelijk mag ik natuurlijk wel gewoon naar binnen.
Boven strijk ik neer in één van de luxe bankstellen in de wachtkamer. Gelukkig hoef ik bij nader inzien niet naar de arts, maar naar de chirurg. In de tandartszaal staan namelijk vier stoelen naast elkaar, zodat je gezamenlijk pijn kan lijden. Al gauw blijkt dat ik beneden een röntgenfoto moet laten maken. Gewapend met de foto komen we even later terug. De chirurg kijkt aandachtig naar de foto en schetst twee mogelijkheden: trekken of een sneetje maken en de wond schoonmaken. Zelf vindt ze het zonde om de kies te trekken, de wortel is ontstoken, de kroon moet over een paar weken van de kies gehaald worden en de wortel kan dan opgevuld worden.
Dat lijkt mij ook het beste. Ze geeft me een verdoving, Natasha rept zich naar beneden om voor de rest van mijn behandeling te betalen. Ondertussen wacht ik, suf en misselijk geworden van de verdoving, in de wachtkamer. Kolja springt een paar keer bij me op schoot, waardoor ik bijna moet overgeven. Na een kwartier word ik weer bij de chirurg geroepen. Zonder pijn gaat het opensnijden van de wond niet, vooral als ze een keer uitschiet. De chirurg is een hele aardige dame, ze neemt alle tijd om me uit te leggen wat er aan de hand is. Ze schrijft een recept uit en zegt dat ik de volgende ochtend voor een check terug moet komen.